گروه رسانه ای با مردم 

نحوه ترور شخصیت ها ؛ چگونه پهپادها با ترکیب صدا و تصویر یک فرد را در میان میلیون‌ها نفر پیدا می‌کنند؟

بازماندگان و نزدیکان برخی از شخصیت ها و فرماندهان نظامی که هدف ترور قرار گرفتند، همیشه یک نکته عجیب را تکرار می‌کنند:
آن‌ها در خانه‌های امن بودند، بدون هیچ ردی از سیگنال‌های دیجیتال. نه گوشی هوشمندی در جیب داشتند و نه به اینترنت متصل بودند. حتی محافظان شان از لایه‌های امنیتی فوق‌سخت عبور کرده بودند. با این حال، موشکِ پهپاد دقیقاً از پنجره‌ای گذشت که آن‌ها پشتش نشسته بودند. معما اینجاست: وقتی هیچ سیگنالی وجود ندارد، پهپاد چگونه هدف را پیدا می‌کند؟
پاسخ در فناوری نهفته است که به آن «جنگ صوتی» می‌گویند. جایی که نه ماهواره نیاز است و نه جی‌پی‌اس؛ تنها چیزی که برای لو رفتن شما لازم است، «یک ثانیه حرف زدن» است.

و باز هم نکته - با این فناوری ها جدید در جنگ ها ، این متن علم فن آوری پاسخ  اینکه چرا برخی چهره ها و شخصیت ها سخن نمی گویند " می دهد و شفاف سازی می کند

تصور کنید در استادیوم آزادی هستید و صد هزار نفر فریاد می‌زنند. شما می‌خواهید پچ‌پچ دو نفر را در آن سوی زمین بشنوید. غیرممکن است؟ برای هوش مصنوعی نه!
• زوم اپتیکال: تصویر را بزرگ می‌کند.• زوم صوتی: مثل یک «دوربین شکاری برای گوش» عمل می‌کند. پهپاد این لنز مجازی را روی حیاط یک خانه قفل می‌کند؛ ناگهان صدای باد، موتورها و محله حذف می‌شود و صدای فرمانده مثل این است که کنار گوش شما حرف می‌زند.
ادعای استفاده امریکا از ۱۰ هزار پهپاد مجهز به هوش مصنوعی در جنگ با ایران، یعنی تشکیل یک «توری صوتی» بر فراز شهرها. این پهپادها مثل سگ‌های شکاری، اتمسفر را برای یافتن یک «فرکانس صوتی خاص» بو می‌کشند.
کالبدشکافی یک شکار صوتی: پهپاد چگونه می‌شنود؟
این فقط یک میکروفون ساده نصب شده برروی یک پهپاد نیست؛ یک سیستم جاسوسی فوق‌پیچیده در سه مرحله است:
• مثلث‌بندی (آرایه میکروفونی): پهپاد با ۴ تا ۲۴ گوش دیجیتال، اختلاف زمان رسیدن صدا را در حد «میلی‌ثانیه» اندازه می‌گیرد تا مختصات دقیق منبع صدا را روی نقشه پیدا کند.• جراحی نویز با هوش مصنوعی: پهپاد خودش ۷۰ دسی‌بل صدا دارد (مثل صدای جاروبرقی). هوش مصنوعی در لحظه، صدای موتور پهپاد را فیلتر کرده و صدای ضعیف هدف را از زیر آوار نویز بیرون می‌کشد.• اثر انگشت صوتی: صدای هر انسان مثل اثر انگشت او منحصربه‌فرد است. هوش مصنوعی صدای دریافتی را با بانک اطلاعاتی خود مقایسه می‌کند: تطبیق ۱۰۰ درصد؛ هدف شناسایی شد.
دقیقا معمای ترور فرماندهان یا شخصیت های بدون گوشی اینجاست: آن‌ها از سیگنال فرار کردند، اما از «هوا» نتوانستند فرار کنند. امواج صوتی در هوای آزاد منتشر می‌شوند و هیچ فیلتر الکترونیکی نمی‌تواند جلوی آن‌ها را بگیرد.
یک سرفه کوتاه در حیاط، یک دستور به راننده در فضای باز یا حتی زمزمه یک دعا؛ همین چند ثانیه کافی است تا پهپادی که در ارتفاع ۲۰۰ متری (خارج از دید و شنود انسان) پرواز می‌کند، روی هدف قفل کند.
اما اگر فرمانده سکوت کند چه؟ اینجاست که «زوم حرارتی» وارد می‌شود.برای پوشش صوتی شهری مثل تهران نزدیک به ۴۰۰۰ پهپاد نیاز است، اما برای پوشش تصویری (حرارتی) فقط ۵۰۰ پهپاد کافی است. این دوربین‌ها نه به نور نیاز دارند و نه به دید مستقیم؛ آن‌ها گرمای بدن شما را از پشت پرده‌های نازک یا در تاریکی مطلق شناسایی می‌کنند.
بدترین حالت زمانی است که صدا و تصویر با هم ترکیب شوند.• اگر صورتتان را بپوشانید، صدایتان شما را لو می‌دهد.• اگر سکوت کنید، دمای بدنتان موقعیت شما را فاش می‌کند.در این شطرنج فناورانه، هوش مصنوعی تمام راه‌های فرار را محدود کرده است.
چگونه از سرمایه‌های ارزشمند نظام در برابر این فناوری محافظت کنیم؟
در برابر این «شکارچیان خاموش»، تنها چند قانون سخت‌گیرانه می‌تواند جان این عزیزان را نجات دهد:
۱. دیوار صوتی: انجام تمام مکالمات در اتاق‌های آکوستیک و ضدشنود (بدون پنجره رو به بیرون).۲. پارازیت صوتی: استفاده از دستگاه‌های White Noise که محیط را برای میکروفون پهپادها «نامرئی» می‌کند.۳. استتار حرارتی: استفاده از پوشش‌های مخصوص که دمای بدن را به محیط بیرون انتقال نمی‌دهند.۴. قانون فضای باز: در آسمانِ امروز، فضای باز یعنی «منطقه مرگ»؛ نه برای حرف زدن، نه برای دیده شدن.
در نهایت، آنچه که امروز «هوش مصنوعی» نامیده می‌شود، به یک دیکتاتوری دیجیتال بدل شده که حتی حقِ سکوت را هم از انسان سلب کرده است. این سقوط اخلاقی و تبدیل تکنولوژی به یک سلاح بی‌رحم، ریشه‌ی اصلی خشمی است که به واقعه‌ی حمله به خانه‌ی سالتمن «مدیرعامل هوش مصنوعی کلود» ختم شد؛ واکنشی تند به معماری که با کدهای خود، جهان را به شکارگاهی برای انسان‌ها تبدیل کرد.