خانواده ایرانی را همانگونه که باید به نمایش بگذارید

فیلم های فارسی چرا سیاه یا طنز جلف شده اند!

تاریخ سینمای ایران به ویژه در چهار دهه اخیر نشان می دهد چه ژانری از فیلم های تولیدی در داخل کشور و یا توسط فیلمسازان مقیم خارج از کشور از جشنوارهای متعدد جایزه دریافت کرده، یا حتی موفق به دریافت اسکار شده اند.!

تردیدی نیست  فیلمسازان و سرمایه گذاران در این حوزه می دانند مدیران و مسئولان برگزاری بیشتر این جشنواره ها و اسکار به چه ژانری از جهان سوم به ویژه ایران توجه داشته ، جایزه داده و تجلیل می کنند و اینکه جایزه دهندگان با رصد دقیق نمایشنامه ها و داستان های فیلم ها به معنای واقعی و بسیار شفاف سیاست های " هالیوود" کاخ سفید را دنبال می کنند.  
متاسفانه در داخل کشور و حتی در رسانه ملی درصد قابل توجهی از فیلم ها و نمایشنامه ها در تئاتر به دنبال همین گروه از داستان ها و ژانرهای خاص هستند تا احساسات افکار عمومی را بر انگیزند!. گویی در این کشور هیچ امیدی به زندگی وجود ندارد و خانواده های ایرانی به طور کامل در بدبختی، اعتیاد،  سرخوردگی و بیچارگی به سر برده و با جهان پیشرفته فاصله زیادی دارند.
تاسف آنجایی به اوج می رسد که جمعی از داوران جشنواره های فیلم و سریال در داخل کشور نیز در سطح قابل توجهی به این گروه از فیلم ها بهای بیشتری می دهند.! فیلم هایی که جوان ایرانی را بی فرهنگ، فراری از علم آموزی، لاابالی،  بدون انرژی و خانواده ها را سراسر گرفتار در فقر و درگیریهای  درون فامیل، خشونت های خانوادگی و درون جامعه و بدتر از آن زنان و مردان را به دور از عاطفه و خائن به خانواده  معرفی می کنند.
البته  همه فیلم ها، سریالها و نمایش های تئاتری این گونه نیستند و  تولید های فاخر و شایسته ای  در کارنامه سینمای ایران حتی سینمای خانوادگی وجود دارد ، اما به راستی وضعیت کشور با وجود تحریم ها و مشکلات اقتصادی خاکستری و سیاه است .اساسا چرا وزارت فرهنگ و ارشاد به این وضعیت سروسامان نمی دهد. چرا جلوی فیلم های مبتذل و بسیار مفتضح ، جلف و ضد فرهنگ سینمای خانگی  با نظارت و کنترل  دقیق و پیگیرانه گرفته نمی شود.
 بسیاری از فیلم ها و سریال و اغلب سینمای خانگی  در یک دهه اخیر به شیوه ای است که گویی در این کشور نه کسی صاحب ثروت و سرمایه ، نه دارای مناطق زیبا و فوق العاده ، نه روابط  خوب خانوادگی  ، عواطف و علائق فامیلی ، نه شادی و شادمانی و نه  هیچ خوشی و تفریح  نیست و همه در گیر، گرفتار ، غمگین ، بی علاقه و ماتم زده هستند.
برخی رسانه های داخلی هم با استناد به آمارهای ساختگی و هدفمند خارج از کشور ایران و ایرانی را مردمی ماتم زده ، دارای مشکلات روانی و بی علائقه به زندگی معرفی می کنند که جای تاسف بسیار دارد.
اگر چنین است ، چرا در دو دهه اخیر امید به زندگی در ایران  در زنان تا 78 و در مردها تا 74 سال رسیده است، آماری که  20 سال قبل در مرز 55 تا 60 سال بود.
این همه ویلا، آپارتمان،  خودروهای داخلی  و وارداتی،  سرمایه گذاری ها ، حضور در بورس ، رونق بازار مسکن ، طلا و سکه، اندوخته چند صد میلیونی در بانکها، سرمایه گذاری ها در خارج از کشور، رونق بخش صنعت و کشاورزی و .... هیچ یک زمینه ای برای تولید فیلم های امید بخش نیست. درست است که مشکلات اقتصادی وجود دارد که بخشی به عدم توان مدیران بوده و بخشی هم به تحریم ها مرتبط می شود، اما چرا خانواده های ایرانی را سیاه و خاکستری و پرخاشگر و بی فرهنگ نشان می دهید، اگر ایرانی هستید. آیا هیچ فیلم سازی و تولید کننده ای در  دیگر کشورهای جهان با مردمشان چنین می کنند.؟
اقایان و خانم های فیلم ساز، نمایشنامه نویس،  سرمایه گذار و کارگردان ها به خود بیایند و خارج از بحث های سیاسی و جناحی ، صنفی و رقابت های ناجوانمردانه اگر به اسلامیت نظام نرسیده اند، حداقل به عنوان یک ایرانی وطن پرست و مردم دوست به مردم خود جفا نکنند.
وقتی چنین فضاهای سیاه و بی منطقی را در جهان معرفی می کنید، دیگر به سادگی امکان پاک کردن از اذهان افکار عمومی جهانی ممکن نیست و یا حداقل به سالها زمان نیاز دارد.
اگر ایرانی هستید ، فیلم هایی تولید کنید که به جای طنزهای سبک سرانه، جلف ، لودگی ها و گاه خارج از حریم و حرمت خانواده  به خانواده ایرانی شخصیت بدهید که ایرانی ها مردمی با شخصیت ، متانت، فرهنگ و شایسته هستند.  شماهایی که در دیگر کشورها زندگی کرده اید این کلام نویسنده را به خوبی درک می کنید.
شایسته تر آنکه رسانه های ایران  به خصوص رسانه ملی در این مسیر همت بیشتری کنند و در مسیر تقویت بنیه های فرهنگی و امید بخشی  و پرهیز از سیاه نمایی ها  اطلاع رسانی و شفاف سازی کنند. شما هم نظر بدهید.
مجید محمدپور / نویسنده، روزنامه نگار و استاد علوم ارتباطات

منبع : گیلان 24

برچسب ها : فیلم های فارسی طنز مردم جلف

تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نگردیده است