یادداشت اجتماعی،

علل و عوامل تکدی گری در جامعه

گدایی" یا واژه مودبانه ی آن " تکدی گری "، پدیده ای نیست که دیروز و امروز وارد فرهنگ لغت ایران و جهان و البته حوزه در آمدی جوامع شده باشد.

" گدایی که نوعی در آمد بدون کار و تلاش محسوب می شود، از قرن ها قبل در جوامع  بشری رواج داشته و به علت آنکه فاصله طبقاتی با ثروتمندتر شدن درصدی از جمعیت هر جامعه این شیوه درآمدی رو به افزایش است بدون شک با خود تبعات و آسیب های فراوانی به همراه دارد. تکدی گری که اغلب ریشه در فقر، بیکاری، نداشتن سرپرست خانواده، فاصله طبقاتی و درنهایت عدم توجه به اقشار بدون در آمد یا کم در آمد دارد و دولتها هم توجه لازم را به قشر نمی کنند، به واقع یک معلول است. علت این شیوه در آمد زایی بی تردید مربوط به عدم اجرای عدالت اقتصادی و توزیع غیر اصولی ثروت است و چنانچه دولتها به خصوص در جهان سوم بتوانند ثروت ها را عادلانه توزیع کنند دیگر گدایی وجود نخواهد داشت ،مگر آنکه برخی افراد تنبل و تن پرور اقدام به گدایی کنند که باید با آنها برخورد سخت بشود. آنچه  در سالهای اخیر در اروپا بعنوان جنبش 99 درصدی وارد ادبیات اقتصادی  جهان  شد، همانا بی عدالتی اقتصادی و توزیع ناعادلانه ثروت است.
آمارهای رسمی و پژوهش ها در کشوری مانند انگلیس نشان می دهد که طی چهار دهه گذشته 99 درصد ثروت این کشور پیشرفته در اختیار کمتر از 14 درصد جمعیت است و بقیه مردم از لحاظ معیشتی و اقتصادی در سطحی متوسط به پایین قرار دارند و شبانه روز تلاش می کنند تا به قول یکی از کارشناس های اقتصادی فقط زنده بمانند نه آنکه زندگی کنند. در فرانسه هم شرایط بر همین منوال و حتی شدیدتر از انگلیس است واعتراض های معروف به شنبه های سیاه در دو ماه گذشته و اعتراض ها به تداوم سرمایه داری و حمایت شخص رئیس جمهوری از ثروتمندان در همین راستا تعریف و تبیین می شود. بسیاری از معترضان فرانسوی می گویند که در آمدهای آنها فقط برای زنده ماندنشان کفایت می کند و درصدی از جمعیت کم در آمد ، تکدی گری را پیشه کرده اند تا روزگاربگذرانند.
 ایران ما نیز از این قاعده مستثنی نیست و علت و علل بروز گدا یی" تکدی گری " ریشه در بیکاری با آمارهای بالای آن، تورم،  فقر ناشی از توزیع ناعادلانه ثروت و فاصله طبقاتی شدید، از دست رفتن سرپرست خانواده و امثال آن  دارد که مربوط به یک دولت خاص نیست. در فرهنگ ایران  پدر همیشه نان آور خانواده بوده و به هر دلیلی از کار افتاده شود یا فوت کند، اقتصاد خانواده دچار تنش جدی می شود و فرد یا افرادی از خانواده برای در آمد زایی روانه کوچه و بازار و حضور در سر چهار راهها می شود. دولت ما مانند بسیاری از کشورهای پیشرفته باید برای این  خانواده ها و تداوم زندگی برای اعضای این دسته از خانواده ها به طور جدی فکری اساسی بکند.  
جامعه شناسان اعتقاد دارند ، هیچ فردی " گدا" به دنیا نمی آید وهر متکدی به عللی وارد دنیای تکدی گری می شود. البته برخی باندهای تکدی گری را که یک فرد یک گروه  ظالم عده ای کودک و زن رابرای گدایی در جامعه ما و بعضا دیگر جوامع روانه معابر می کند را  باید جداگانه مورد بررسی قرار داد.
به عقیده نویسنده، حذف چند  صفر از پول ملی که بی تردید نشان از کاهش شدید ارزش آن دارد و تشنج اقتصاد در جامعه را نمایندگی می کند، مانند خودرویی است که موتور آن به دلایلی روشن نمی شود و باید با حول دادن روشن شود. اینکه این خودرو با چنین موتوری تا چه زمانی درست کار کند و چه کارهایی برای بهسازی  و ساختار موتور بشود به تصمیم صاحب خودرو و در عرصه کشورداری به دولت و تیم اقتصادی دولت بستگی دارد.
کلام آخر اینکه ، تا زمانی که اقتصاد کشورمان با ثبات نشده و اختلاف طبقاتی به علت بی عدالتی درتوزیع ثروت چه  به لحاظ در آمدها و نپرداختن حقوق دولت و چه به علت فاصله پرداخت حقوق ها زیاد تر شود، تکدی گری کم و بیش وجود دارد. باید دولت ها از ثروتمندان مالیات بیشتری دریافت کنند " که متاسفانه اغلب شان فرار مالیاتی و حقوق دولتی و حاکمیتی دارند" ، از کم در آمدها مالیات نگیرند و به موازات آن با زمینه سازی  و تقویت بخش تولید و اشتغالزایی برای بیکاران کار و در آمد ایجاد کنند و در بخش دستمزدها عدالت برقرار شود. در این صورت است که جامعه از نظر طبقاتی به هم نزدیک تر شده و افراد برای تکدی گری شرم خواهند کرد. امروزه بسیاری از تکدی گری ها از سر ناچاری و تداوم زندگی که نه بلکه  برای  زنده ماندن با حداقل زمینه های زیستی و معیشتی انجام می شود.
مجید محمدپور – مدیر مسئول  

منبع : گیلان 24

برچسب ها : تکدی گری ایران دولت ها ثروت توزیع ناعادلانه فقر بیکاری تورم

تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نگردیده است